همگان بر این باور بودند (و البته هستند) که ممکن است اساتید و بزرگان موسیقی کشور، بار دیگر چون دهه‌های پیشین، گرد هم آیند و «شاهکار»های ماندگار خلق کنند. این موضوع پس از ورود استاد محمدرضا لطفی به کشور، تا مدتی در میان مقاله‌نویسان رایج بود و پس از آن مدتی راکد شد.

موضوع تشکیل گروه اساتید موسیقی ایران، پس از مدتی که حرفی از آن به میان نبود، زمانی قوت گرفت، استاد پرویز مشکاتیان در کنسرت مرداد ۸۶ استاد محمدرضا شجریان و گروه «آوا»، به‌عنوان شنونده‌ی موسیقی در سالن وزارت کشور حاضر شد. شاید کمتر کسی باور می‌کرد که پرویز مشکاتیان و محمدرضا شجریان هستند که یکدیگر را در آغوش گرفته‌اند.

نکته‌ی قابل توجهی را می‌توان درباره‌ی تشکیل چنین گروهی از مصاحبه‌ی استاد شجریان پس از شش شب اجرا یافت که در این مورد گفتند: «تشکیل چنین گروهی دور از دسترس نیست» و البته باری دیگر استاد شجریان در مصاحبه‌ای اعلام کرد که تشکیل چنین گروهی ضرورت خاصی ندارد و شاهکارها، در دوران خودش خلق شده‌اند.

پس از برگزاری کنسرت استاد محمدرضا شجریان و گروه «آوا»، حضور استاد پرویز مشکاتیان در کنسرت گروه آوا به‌نوعی موجب برگزاری کنسرت‌های اختصاصی استاد پرویز مشکاتیان و گروه عارف شد. در این کنسرت نیز استاد محمدرضا شجریان به عنوان پاسخی به حضور مشکاتیان در کنسرت مرداد ۸۶، در سالن وزارت کشور همراه همایون و رایان شجریان وارد سالن شد و این تعامل دوسویه بار دیگر همگان را به تشکیل گروه اساتید موسیقی ایران امیدوار ساخت.

در کنار هم دیدن استادان شجریان و مشکاتیان، بارِ دیگر در جشن خانه‌ی موسیقی اتفاق افتاد و گرامی‌داشت چند دهه فعالیت هنری استاد پرویز مشکاتیان توسط استاد شجریان انجام شد و البته این موضوع از پیش برنامه‌ریزی نشده بود. مطابق آنچه که دیده شد، وقتی استاد شجریان برای اهدای تقدیرنامه به پرویز مشکاتیان دعوت شد نگاهی توأم با خنده به حمیدرضا نوربخش که مدیرعامل خانه موسیقی بود کرد و سپس از به سمت سن رفت و با در آغوش کشیدن پرویز مشکاتیان تقدیرنامه اهدا شد.

امید تشکیل گروه اساتید با این تعامل بین این دو استاد بزرگ موسیقی کشور، باالقوه شد و امیدواری شنوندگان خاص و عام موسیقی برای تشکیل این گروه نیز شدت یافت.

پس از گذشت جریانات فوق، در ارديبهشت ۸۷، پیش از برگزاری کنسرت گروه‌های سه‌گانه‌ی «شیدا»، استاد محمدرضا لطفی، با اعلام قبلی، پشت میکروفون رادیو فرهنگ قرار گرفت و درباره‌ی برگزاری این کنسرت توضیحاتی داد. البته مصاحبه‌کننده‌ی رادیو، بحث را فقط پیرامون این کنسرت ادامه نداد و درباره‌ی تشکیل گروه بزرگان و اساتید موسیقی نیز سؤالاتی کرد. صحبت‌های استاد محمدرضا لطفی درباره‌ی تشکیل این گروه، به‌نوعی بار دیگر موجب امیدواری علاقه‌مندان تشکیل این گروه شد. او اعلام کرد که من و آقای شجریان شاید از معدود کسانی هستیم که یکدیگر را به اسم کوچک (محمدرضا) صدا می‌کنیم و به نوعی با این جمله، پاسخ کسانی را که از کدورت میان اساتید موسیقی صحبت می‌کردند، گفت. محمدرضا لطفی در جریان این مصاحبه، پس از اصرارهای مکرر مصاحبه‌کننده‌ برای صریح پاسخ دادن به احتمال تشکیل این گروه اعلام کرد که: «اجازه دهید که این کنسرت را برگزار کنیم، پس از آن کنسرت‌هایی در خارج از کشور طی ماه‌های آتی نیز قرار است برگزار شود، آن‌ها را هم برگزار کنیم، بعد به سراغ دوستان قدیمی خواهیم رفت.»
موضوع کدورت بین اساتید، در این مصاحبه به‌نوعی یک ساخته‌ی ذهنی به شمار رفت. این موضوع را از آن جهت می‌توان ثابت کرد که حین گفت‌وگوی محمدرضا لطفی با رادیو، تماس تلفنی‌ای بین رادیو و استاد پرویز مشکاتیان برقرار شد و محمدرضا لطفی، روز تولد پرویز مشکاتیان را به وی تبریک گفت و البته صحبت‌های این دو استاد بزرگ موسیقی توأم با صداقت و صمیمیت نیز بود.

صحبت تشکیل گروه اساتید موسیقی، در ادامه‌ی این جریانات تا آنجا پیشرفت که استاد حسین علیزاده، در گفت‌وگویی اعلام کرد که در صورت تشکیل چنین گروهی، در هر شرایطی و با هر سازی حاضر است در این گروه شرکت داشته باشد.

از آنچه گذشت و گفته شد، می‌توان این‌گونه برداشت که تشکیل گروه اساتید موسیقی، دور از دسترس نیست. غالب بحث‌های انجام شده پیرامون این موضوع، موافق تشکیل این گروه است. البته ممکن است شاهد خلق دوباره‌ی شاهکارهای موسیقی ایرانی باشیم، اما تشکیل چنین گروهی با توجه به ظرفیت‌های اساتید موسیقی می‌تواند از یک سو، بهترین محل برای کسب آگاهی در زمینه‌ی موسیقی باشد. کنار هم قرار گرفتن بزرگانی چون محمدرضا شجریان، محمدرضا لطفی، پرویز مشکاتیان، حسین علیزاده، می‌تواند گروهی را برای موسیقی ایرانی تشکیل دهد که تا سالیان دور صحبت از آن در میان باشد. حضور حسین علیزاده و محمدرضا شجریان طی شش سال فعالیت هنری، موجب خقل آثاری گشت که جهانیان را به نظاره‌ی موسیقی ایرانی و گوش فرا دادن به آن واداشت. صحبت درباره‌ی دوبار نامزد شدن برای دریافت مهم‌ترین و برترین جایزه‌ی موسیقی کمی تکراری به نظر می‌آید. اما می‌توان به خلق چنین آثاری در زمینه‌ی موسیقی و ارائه‌ی کار جدید امیدوار بود. البته استاد شجریان در یکی از مصاحبه‌های خود درباره‌ی ارائه‌ی کار جدید، آن‌را به «نسل همایون» نسبت دادند و گفتند که چنین آثاری باید توسط نسل همایون شکل بگیرد.

از دید نگارنده این جریان و تشکیل چنین گروهی و ارائه چند اثر با سطح بسیار بالا در عرصه‌ی موسیقی، می‌تواند به نوعی چراغی باشد برای جوانانی که در پی کسب تجربه هستند.  منبع : شجرياني ها  

فروش بيلت‌هاي اين كنسرت به صورت آنلاين از طريق سايت www.shajarianconcert.com انجام خواهد شد كه آغاز اين فروشها به زودي از طريق سايت دل آواز اعلام مي‌شود.

بنابر اعلام موسسه فرهنگي هنري دل آواز علاقه‌منداني كه قبلاٌ در سايت ثبت مشخصات نموده‌اند، نياز به ثبت نام مجدد نداشته و در صورت نياز مي‌توانند مشخصات فردي خود را تا قبل از آغاز فروش بليت اصلاح نمايند.

یادم نیست نخستین روزی که ربنای استاد شجریان را شنیدم چه زمانی بود اما یادم هست چه نیروی غریبی مرا به تعالی می کشاند ، به آسمانی که شبیه آسمان کسی نیست و خدایی که در این نزدیکی ست.

حالا سال ها از آن روز می گذرد و من ،ماه های رمضان را با صدای استاد شجریان به روزهایی خاطره انگیز که روانم را تهذیب می کند پیوند می زنم.

بار دیگر رمضان آمد. ماه مهمانی خدا. ماه دوری از گناه و تاریکی. ماه وصال به حضرت عشق؛
اما رابطه این ماه با معتبرترین پایگاه خبرگزاری استاد شجریان چیست؟ شاید کمتر کسی در ایران باشد که مناجات ربنا و آواز افشاری( این دهان بستی ... ) را نشنیده باشد. شاید کمتر کسی باشد که این مناجات را شنیده و به حس و حالی غریب فرو نرفته باشد. حس و حالی که با شنیدن این اثر نه تنها در ماه مبارک رمضان، بلکه در تمامی ایام سال دست می‌دهد. بدون شک بسیاری از مردم می‌دانند که این دو اثر از آن کیست.

چند شبها خواب را گشتی اسیر          یک شبی بیدار شو دولت بگیر

آری ... این دو اثر متعلق به خلیفه آواز ایران، استاد محمّد رضا شجریان می‌باشد. شاید اساتید دیگر هم ربّنا را خوانده‌اند، ولی به چه دلیل تنها این اثر استاد شجریان بود که ماندگار شد؟ پس با هم دلایل‌اش را مرور می‌کنیم.
چند دقیقه دیگر اذان مغرب است. سفره افطاری پهن شده و برکت‌اش خانه را فرا گرفته. سراغ رادیو می‌روم. هر موجی را که جستجو میکنم آوازی غریب می‌شنوم. آوازی که سازی همراه‌اش نیست. مگر می‌شود آواز باشد و ساز نباشد؟ چرا این آواز اینقدر دلنشین است. چه صدای عارفانه‌ای.

لب فرو بند از طعام و از شراب               سوی خوان آسمانی کن شتاب

اشک در چشمانم جمع می‌شود. مو بر بدنم سیخ می‌شود. توان نگه داشتن رادیو را ندارم. به دیاری دیگر رفته‌ام. با اوج آواز اوج می‌گیرم.

طفل جان از شیر شیطان باز کن                   بعد از آنش با ملک انباز کن

گویی‌که پرواز کرده‌ام. آواز تمام شد. ای کاش دوباره تکرار می‌شد. چقدر زیبا و دلنشین بود. در همین فکر بودم که دوباره مناجاتی آغاز شد. صدا آشنا بود. انگار دوباره خودش بود.
چه می‌خواند؟ او این حنجره را از کجا آورده است. با شنیدن هر ربّنا بغضم می‌گیرد. او دارد دین خود را ادا می‌کند. او با خواندن این مناجات از خدا به خاطر دادن چنین حنجره ای تشکر می‌کند. او چه قدرشناس است. دوست ندارم این مناجات تمام شود. خشکم زده است. توان حرکت ندارم. هر لحظه صدای‌اش زیباتر می‌شود. هر لحظه نوای‌اش آشناتر می‌شود. ربّنا تمام شد. من ماندم با این حس غریب. آیا فردا دوباره پخش می‌کند؟ به راستی او کیست؟ پرس‌و‌جو می‌کنم. می‌گویند او پادشاه موسیقی است. می‌گویند او پیر موسیقی است. می‌گویند او جان خود را در راه موسیقی گذاشته. می‌گویند صدای‌اش ماندگارترین صدای موسیقی ایرانی‌ست. می‌گویند او خود را خاک پای مردم می‌داند. چه تواضعی. می‌گویند نامش محمّد رضا شجریان است. نامش بر دلم می‌نشیند. فردا دوباره می‌آید و من گوش جان می‌سپارم به نوای‌اش. فردا و فرداهای دیگر نیز می‌آید و من هر دفعه شوقم بیشتر می‌شود برای شنیدن این مناجات. به‌راستی که صدای‌اش ماندگار است. و به‌راستی این مناجات ماندگار است. ماندگار ...

بله ... این حس اکثر ما ایرانی‌هاست. شاید راز ماندگاری این دو اثر این باشد که استاد با تمام وجود می‌خواند. گویی استاد هم خودش نیست. گویی او هم پرواز کرده است. او هم حس و حالی غریب دارد. او هم به دیاری دیگر رفته است. این همان دلیلی است که این دو مناجات تا به امروز ماندگار مانده و تا قرن‌های بعد هم ماندگار خواهد ماند.

اکنون سخنی از استاد شجریان در رابطه با ربّنا که در کتاب راز مانا درج گردیده است:

من ربنا را برای پخش نخوانده بودم، برای درس خواندم و یکی دو نفر از خوانندگان، آن را فراگرفتند و در استودیو ضبط کردیم. یک روز قبل از ماه رمضان نوار را دادم. بعد دیدم ربنا را با صدای خودم پخش کردند. تلفن زدم و گفتم چرا پخش کردید؟ گفتند: تبر از کمان در رفت! تیر ماه سال پنجاه و هشت ربّنا را خواندم. قبلاً ربنا را ذبیحی خوانده بود. گفتند حالا که انقلاب شده، بهتر است برنامه‌ی ماه رمضان ما متناسب و هم‌شأن انقلاب باشد.
سه الی چهار ماه من کلاس درس گذاشتم، ولی همه دعاها را خواندم. می‌رفتم داخل استودیو و می‌خواندم. بعد به شاگردان می‌گفتم: تو بخوان، و سپس صدای خودم را در می‌آوردم و صدای آن‌ها را سر هم می‌کردم تا نوار شد. خیلی کار کردم.

نزدیک اذان مغرب است. من می‌روم تا باز هم این دو مناجات را گوش دهم. الهی که همیشه سالم بمانی استاد شجریان. بهتر است بگویم ماندگارترین صدای ایران. ماندگارترین ...

منبع :شجرياني ها  

هفتمین جشن انجمن منتقدان و نویسندگان خانه تئاتر شامگاه پنجشنبه 31 مردادماه با حضور استاد آواز ایران محمدرضا شجریان و تقدیر از عزت‌الله انتظامی، توران مهرزاد و علی نصیریان در تالار اندیشه حوزه هنری تهران برگزار شد.

ایرج راد- محمدرضا شجریان- فرهاد آییش

ایرج راد- محمدرضا شجریان

علی نصیریان- محمدرضا شجریان

ایرج راد- مرضیه برومند

آزاده انصاری- نادر برهانی مرند

توران مهرزاد- محمدرضا شجریان

شامگاه پنجشنبه تالار وزارت کشور میزبان نخستین اجرای همایون شجریان به همراه گروه دستان بود. شجریان پسر در حالی اولین تجربه مستقل صحنه یی را تجربه می کرد که پدر و استادش در همان روز اول اجرا به تماشای کار او نشست. وقتی اعضای سیاه پوش گروه دستان روی صحنه ظاهر شدند، همایون شجریان که با پوشیدن جلیقه یی روی لباس سیاه خود، متفاوت با دیگر اعضای گروه نشان می داد برای لحظه یی از صحنه پایین آمد و پدر و مادر خود را در آغوش گرفت و بعد از بوسیدن دست پدر به صحنه بازگشت. بخش اول برنامه با عنوان «قیژک کولی» به ساخته های حمید متبسم در مایه دشتی اختصاص داشت که با تصنیفی بر اساس شعری از خود «متبسم» آغاز شد. یکی از جذاب ترین بخش های قسمت نخست برنامه مربوط به دونوازی بهنام سامانی و پژمان حدادی بود که به نوعی امضای گروه دستان محسوب می شد.

در هنگام این دونوازی که با دو ساز تنبک و کوزه انجام شد تماشاگران چند بار به تشویق این دو هنرمند پرداختند.

بخش دوم برنامه با عنوان خورشید آرزو در مایه بیات اصفهان به ساخته های سعید فرج پوری نوازنده کمانچه گروه اختصاص داشت. در این بخش اشعاری از فریدون مشیری، عطار نیشابوری، عراقی و سیاوش کسرایی مورد استفاده قرار گرفته بود که در این میان تصنیف «وطن» شور و حال ویژه یی در تالار ایجاد کرد. پس از پایان برنامه و ترک صحنه، تشویق حاضران برای اجرای قطعه درخواستی باعث شد که گروه بار دیگر به صحنه بازگردد و درحالی که تماشاگران کنجکاو بودند که چه قطعه یی اجرا خواهد شد همایون شجریان ناگهان خواند؛ مرغ سحر ناله سر کن... که با تشویق و استقبال حاضران در تالار روبه رو شد. البته این بار مرغ سحر به روایت گروه دستان و همایون شجریان اجرا شد که کمی متفاوت با مرغ سحر آشنا بود.

یکی از مهم ترین ویژگی های این برنامه طول مدت و ریتم برنامه بود به گونه یی که به نظر نمی آمد کسی از میان حاضران تالار را ترک کرده باشد. اگر در میان کنسرت های تابستان دیده شد که گاهی خوانندگان با گروه هایی روی صحنه رفتند که در حد و اندازه های آنها نبودند حضور خواننده به گروه می چربید و جواب آواز ها در حد و اندازه آواز ها نبود. همایون شجریان در همان گام نخست با گروهی روی صحنه رفت که خود از اعتبار و وزن ویژه ای برخوردار بود.

گزارش تصویری اختصاصی دل آواز کنسرت همايون شجريان