تبليغاتX
به گیله لو خوش آمدید هر چقدر زمان پیش می رود و ایران عزیزمان از تموجات گونه گون به گونه ای اندک به آرامی می گراید، ارج و منزلت اعزه ای که نگهدار موسیقی چند صد ساله ما بوده اند و نیز باعث آرایش و پیرایش آن تاکنون، برایمان بیشتر و بیشتر به روشنائی می گراید. گیله لو را به تمامی دوستداران موسیقی تقدیم می کنم گیـله لـو

          " دیدار با استاد جلیل شهناز "

چند نفر از مسئولان فرهنگی کشور ،يکشنبه  ۲۹ بهمن به دیدار استاد جلیل شهناز ، نوازنده بزرگ تار رفتند.

در این محفل صمیمی که در منزل استاد شهناز برگزار شد ، کامبیز روشن روان، موسیقیدان و آهنگساز، محمود اسعدی ،دبیر ستاد چهره های ماندگار، علی ترابی ،معاون دفتر امور موسیقی ،عباس سجادی ،مدیر امور موسیقی سازمان فرهنگی و هنری شهرداری ،فاضل جمشیدی ،عضو هیئت مدیره کانون خوانندگان و حمیدرضا عاطفی بازرس کانون نویسندگان وپژوهشگران خانه موسیقی حضور داشتند.

در این دیدارپس از صحبت در باره وضعیت سلامتی استاد و شرایط خانوادگی ایشان ،دکتر کامبیز روشن روان با اشاره به نقش تاریخی جلیل شهناز و سبک نوازندگی و تاثیرات این استاد بزرگ در عرصه موسیقی ایران صحبت کرد .

پس از ابراز محبت حاضران نسبت به جلیل شهناز فرزند استاد در باره سوءاستفاده هایی که از سوی برخی شرکت های تولیدو تکثیر آثارصوتی صورت می گیرد گله کرد و از مسئولان خواست تا در این زمینه اقدام کنند.

در پاسخ به درخواست فرزند استاد ،علی ترابی از وی خواست تا موارد را به صورت مکتوب و مستند گزارش کند تا در اسرع وقت به مشکل مطرح شده رسیدگی شود.

                            

همچنین سید عباس سجادی که مراسم بزرگداشت استاد در فرهنگسرای ارسباران به همت اووهمکارانش برگزار شده بود،بااشاره به مدرک دکترای درجه یک شورای ارزشیابی ارشاد، ابراز امیدواری کرد تا با کمک دکتر قالیباف، شهردار تهران مشکل ارتقای حقوق بازنشستگی استاد حل و فصل شود.  

محمود اسعدی نیز به عنوان دبیر ستاد چهره های ماندگار با اشاره به استاد شهناز به عنوان یکی از چهره های ماندگار که در دوره های قبلی این برنامه(چهره های ماندگار) برگزیده و معرفی شده بود گفت : یکی از وظایف و دغدغه های ما رسیدگی به اوضاع و احوال هنرمندان و برگزیدگانی است که به عنوان چهره های ماندگار معرفی شده اند.

در این جلسه دوستانه ،پس از اهدا هدیه ستاد چهره های ماندگار، فاضل جمشیدی ، خواننده موسیقی سنتی، قطعه شعری را که در وصف استاد سروده شده بود به صورت بداهه و با آوازدر مایه بیات ترک خواند .

در این دیدار،استاد شهناز علی رغم ضعف وبیماری خود،اما با چهره ای بشاش و متبسم، به ذکر خاطراتی از گذشته پرداخت وازبرنامه ها ومحافلی که با بنان ،کسایی و...داشته است سخن گفت.

جلیل شهناز متولد1300دراصفهان، به تشویق پدرو برادرخود به نوازندگی تار پرداخت ، وی به عنوان نوازنده ای صاحب سبک وتوانا در عرصه موسیقی ایران خوش درخشیده است .شهناز علاوه بر آشنایی کاملش با دیگر سازها نظیر سنتوروتنبک ، کمانچه را به زیبایی تمام می نواخت.وی به علت کهولت سن و بیماری ،مدتی است که در منزل بستری شده است.

                  استاد جلیل شهناز

منبع : مهر  
+ نوشته شده در  دوشنبه 30 بهمن1385ساعت 9:51  توسط حجت ملائی چافی   | 

              هنوز داغ نخستين درست ناشده بود / كه دست جور زمان داغ ديگرش بنهاد

محمدرضا شجريان در مراسم تشييع پيكر زنده‌ياد پرويز ياحقي نوازنده‌ي پيشكسوت ويولون امروز ـ پانزدهم بهمن ماه ـ با بيان اين بيت شعر گفت: هنوز از تاثر و تاسف فقدان علي تجويدي زماني نگذشته كه داغ ديگري بر دلها نشست.

وي افزود: «پرويز ياحقي» نابغه‌ي موسيقي ما كه به حق ويلن را به مردم ما شناساند، به طوري كه من از نوجواني به ياد دارم كه به ساز اين نابغه‌ي جوان عشق زيادي داشتم، سرپنجه‌ي پرويز ياحقي انسان را در فضايي خاص قرار مي‌داد و از خود بي‌خود مي‌كرد،‌ پرويز ياحقي حق بزرگي بر گردن موسيقي ايران و ساز ويولون دارد.

محمدرضا شجريان در ادامه گفت: در اين سالها پرويز ياحقي زمانه را براي ارائه‌ي كارش مناسب نمي‌ديد و در درد عزلت به علي تجويدي پيوست.
در ابتداي اين مراسم شاهرخ نادري هنرمند راديو و تلويزيون به عنوان مجري جملاتي در مدح پرويز ياحقي پرداخت.
سپس محمد سرير رييس خانه‌ي موسيقي ضمن تسليت در سخنان اظهار داشت: امروز در سوگ هنرمند بزرگي از موسيقي‌دانان يگانه‌ي ايراني نشسته‌ايم، حضور پرويز ياحقي در لحظه‌ لحظه‌ي نغمه‌هايش با ويژگي متمايزي همراه بود و همه خاطرات زيادي با نغمه‌هاي اين استاد دارند.

وي با بيان اينكه عميق‌ترين حوزه در فرهنگ ايراني، موسيقي ‌است، سه وجه مشخص بر آثار پرويز ياحقي را برشمرد.
سرير گفت: آثار پرويز ياحقي از لحاظ نوازندگي، ممتاز و خاص بود كه مكتب متمايزي ايجاد كرد در حوزه‌ي آهنگسازي نغمه‌هايي خلق كرد كه در گذر از گوشه‌هاي موسيقي ايراني زنده كننده و استمراربخش موسيقي ايراني بوده است.
وجه ممتاز ديگري كه شايد قدري ناشناخته بوده است، نوازندگي ياحقي در كار اركست بوده است و نوازندگي ايشان درخشش خاصي حتي در مجموعه‌ي نوازندگان داشته است.

معینی کرمانشاهی - ترانه سرا ، همایون خرم - آهنگساز

وي همچنين از جانب فرهاد فخر‌الديني كه به دليل كسالت در اين مراسم حضور نيافت، درگذشت پرويز ياحقي را تسليت گفت.
در ادامه معيني كرمانشاهي شاعر و ترانه‌سراي معاصر سخنراني كرد.
وي گفت: نمي‌دانم به چه زبان و كلامي درباره‌ي او صحبت كنم. چرا كه ‌٥٠ سال همنفسي و همراهي، زمان كمي نيست. پرويز ياحقي دوره‌اي در موسيقي كشور ما به وجود آورد كه ديگر تكرار شدني نيست و فكر نمي‌كنم ديگر كسي نظير پرويز را پيدا كنيم.
پرويز ياحقي همانگونه كه مشهور بود غريب بود و غريب هم مرد. تنها بود و تنها رفت و تنها كسي كه با او باقي‌ماند آرشه‌اش بود.

وي افزود: بدانيد هنرمنداني كه هيچ نوع حركت مالي و مادي جهاني در اين دنيا نداشته‌اند و همه‌ي روحشان را خرج هنر اين كشور كردند، تك هستند.
اين شاعر از اينكه در اواخر زندگي پرويز ياحقي كسي به سراغ وي نرفت انتقاد كرد و گفت: تا هنرمندان زنده هستند حال آنها را بپرسيد، چرا كه آنها يك عمر با موسيقي و سازشان حال شما را پرسيدند.
وي همچنين در ادامه گفت: مادر ميهن گاهي فرزنداني به دنيا مي‌آورد كه ديگر تكرار شدني نيستند و پرويز ياحقي هم امروز پس از به خاك سپردنش روز جديدي را در زندگي‌اش آغاز مي‌كند و تكرار شدني نيست.
فرهنگ شريف نوازنده‌ي تار نيز در اين مراسم با ابراز تاثر و تاسف زياد از درگذشت پرويز ياحقي گفت: اين مرد بي‌جانشين بود و موسيقي هنر و خلاقيت در ذاتش بود، چون پرويز ياحقي صاحب بهترين سبك نوازندگي بود و من كه حدود ‌١٥٠ ساعت نوار خصوصي با او دارم اميدوارم در آينده اين نوار در اختيار علاقه‌مندان وي قرار گيرد.

 همايون خرم نوازنده‌ ويولون نيز با بيان اينكه پرويز ياحقي يار قديمي و ديرينه‌ي وي بود گفت: همانطور كه پرويز راحت ساز مي‌نواخت راحت هم جهان را ترك كرد.
من هميشه فكر كردم كه چرا پرويز ياحقي با اين حال و هوا مدتها بود فعاليت نمي‌كرد و در حقيقت خودش را در يك كادر محدود كرده بود. بايد گفت، حيف است كه هنرمندي نظير او در كادر بماند.
كاش استقبالي كه امروز شاهد آن هستيم در زمان حيات «ياحقي» از وي مي‌شد.
حسين خواجه اميري (ايرج) نيز فقدان اين هنرمند را به جامعه‌ي هنري تسليت و به برنامه‌ي «گلها» كه با «ياحقي» اجرا كرده بود، اشاره كرد.
قاسم رفعتي خواننده نيز در اين مراسم شعر به «رهي ديدم برگ خزان» را خواند.
در ادامه فضل‌الله توكل تك نواز و از دوستان صميمي پرويز ياحقي با ابراز تاسف و تاثر از درگذشت وي شان و مقام ياحقي را بسيار بالاتر دانست و گفت:‌ هنرمندي را از دست داديم كه ممكن است تا سالها بعد چنين استعدادي را نداشته باشيم، در غم از دست دادن او ايران متاثر است و آثار او جاودانه و در قلب همه است.
پري زنگنه نيز در سخناني گفت: بهتر است ساز پرويز ياحقي را با خودش به خاك بسپاريم، چون اين ساز ديگر به درد نمي‌خورد و هيچ كس نمي‌تواند از آن استفاده كند.

در ادامه درويش رضامنظمي نوازنده‌ي كمانچه نيز با بيان اينكه افتخار شاگردي حسين ياحقي، دايي پرويز ياحقي را نيز داشته است، گفت: پرويز از دوازده سالگي بهترين سوليست راديو بود .
وي افزود: پرويز هميشه مي‌گفت:«من بايد در اين وطن بميرم چون اينجا همه من را مي‌شناسند»
ميرزماني مدير توليد مركز موسيقي صداوسيما نيز با بيان تسليت ازطرف اين مركز، متني را خواند كه در اين متن پرويز ياحقي را يكي از درخشان‌ترين موسيقي ايراني دانسته بود.
حسين احمدي مدير كل دفتر شعر وموسيقي وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي نيز در اين مراسم حضور داشت.
مراسم سوم پرويز ياحقي روز چهارشنبه از ساعت ‌١٦ تا ‌١٨ بعد از ظهر در مسجد نور واقع در ميدان فاطمي برگزار خواهد شد.
پيكر پرويز ياحقي به سمت قطعه‌ي هنرمندان بهشت زهرا (س) تشييع شد.
ايلنا:   محمد رضا شجريان :زنده ياد " ياحقي " نابغه موسيقي ما بود

مراسم تشييع پيكر هنرمند برجسته موسيقي ايران زنده ياد" پرويز ياحقي " صبح امروز با حضور علاقه مندان و تعدادي از هنرمندان برجسته عرصه موسيقي از مقابل تالار وحدت به سمت قطعه هنرمندان بهشت زهرا برگزار شد .

"محمد رضا شجريان" كه در اين مراسم حضور داشت در تجليل از مقام هنري زنده ياد ياحقي گفت : هنوز داغ نبود "علي تجويدي" در دل ما بود كه داغ ديگري وجود جامعه هنري راآتش زد.
شجريان افزود : پرويز ياحقي نابغه موسيقي ما بود و يكي از هنرمنداني بود كه ساز ويلن را در بين مردم ما به خوبي شناسند ؛ پرويز ياحقي نابغه اي بود كه من از همان جواني با او الفت ديرينه‌‏اي داشتم و وقتي اين هنرمند مي‌‏نواخت ما را با خود مي‌‏برد و از خود بيخود مي‌‏كرد.
شجريان در بخش ديگري از صحبتهاي خود گفت: هر كس دست به ويولون مي‌‏برد مي‌‏خواست مانند ياحقي بنوازد.
وي خاطر نشان كرد : پرويز ياحقي فضا را مناسب نمي‌‏ديد و گوشه عزلت گرفته بود و در تنهايي از ميان ما رفت .
" محمد سرير " مدرس ، نوازنده و عضو هيات مديره خانه موسيقي نيز كه در اين مراسم حضوز يافته بود پس از خواندن قطعه شعري ضايعه درگذشت " پرويز ياحقي " را تسليت گفت .
 

وي افزود: امروز در سوگ هنرمند بزرگي از فرزندان يگانه ايران نشسته‌‏ايم اين ضايعه بسيار بسيار سنگين است ؛ زيرا حضور ياحقي در عرصه موسيقي با ويژگي‌‏هاي ممتازي همراه بود ،نوازندگي بسيار ممتاز و خاص، ساخت آهنگهايي كه در تمام گوشه‌‏هاي موسيقي ما استمرار داشت و موسيقي را زنده نگه مي‌‏داشت و نوازندگي در اركستر از خصوصيات بارز اين هنرمند برجسته موسيقي ايران بود .
" معيني كرمانشاهي " هم با تقدير از فعاليتهاي زنده ياد يا حقي و فعاليت مستمر وي در عرصه موسيقي گفت: نمي‌‏دانم با چه زبان و كلام و احساسي راجع به پرويز صحبت كنم ؛ محال است نظير يا حقي و تجويدي ديگر به دنيا بيايند ؛ پرويز غريب ماند و غريب مرد تنها سازش بود كه تا آخر عمرش در كنار او بود .
اين شاعر برجسته افزود: حال و روز اين هنرمندان را بايد تا زمان حياتشان جويا شد ؛ چون آنها يك عمر با هنرشان و احساسشان حال ما را پرسيده‌‏اند.
" فرهنگ شريف" نوازنده برجسته تار نيز كه در اين مراسم حضور يافته بود گفت: به قدري ناراحت و منقلب هستم كه نمي‌‏دانم چه بگويم ما از نوجواني با هم مثل يك برادر بوديم ؛ پرويز بي جانشين بود و هنر در ذاتش موج مي‌‏زد .
شريف از خاطراتش با پرويز ياحقي گفت و افزود: ياحقي صاحب بهترين سبك در نوازندگي ويلن بود .

 در ادامه اين مراسم "همايون خرم" آهنگساز و نوازنده هم بعد از خواندن قطعه شعري گفت: پرويز يارديرين من بود كه بيش از 50 سال از دوستي ما مي‌‏گذرد پرويز همان طور كه زيبا و راحت مي‌‏نواخت همان طور هم از ميان ما رفت ؛ اي كاش اين استقبال از پيكر مرحوم پرويز ياحقي در زمان حياتش صورت مي‌‏گرفت.
در ادامه اين برنامه " قاسم رفعتي "- خواننده هم با ابراز تاسف چند بيتي را در آواز دشتي تصنيف برگ خزان كه از ساخته هاي مرحوم پرويز ياحقي بود خواند.
" فضل الله توكل " - نوازنده سنتور هم در تجليل از مقام هنري زنده ياد ياحقي گفت : شان و مقام پرويز ياحقي بسيار بالا بود و شايد تا هزاران سال ديگر چنين هنرمندي به دنيا نيايند.
لازم به ذكر است ، مراسم سومين روز درگذشت زنده ياد پرويز ياحقي در روز چهارشنبه 18 بهمن ساعت 16 بعد از ظهر در مسجد نور واقع در ميدان فاطمي برگزار مي‌‏شود

مهر:  یاحقی ؛ ویولن نواز قطعه 88

 تشییع پیکر"پرویز یاحقی"، آهنگساز و نوازنده برجسته ، با حضور اهالی موسیقی صبح امروز در در ابتدای این مراسم ، "محمد سریر" نوای ساز پرویز یاحقی راخاطره انگیز و به یاد ماندنی توصیف کرد و گفت: امروز در سوگ از دست دادن هنرمندی بزرگ از فرزندان هنر این مرز و بوم نشسته ایم که عمری با نغمه های شیرین و دلنشین اش زندگی کردیم .       
رئیس هیات مدیره خانه موسیقی در ادامه به  مشخصه اصلی آثار یاحقی در نواختن ویولن اشاره کرد و گفت:چیره دست بودن هنر پرویز در نواختن سازش بر هیچ کس پوشیده نیست ولی نکته ای که در شیوه ساز او قابل اعتنا و مثال زدنی است نوع نواختن ویولن از نظر فنی است به این معنی که یاحقی علاوه بر ممتاز بودن در ارائه هنر سازش در حوزه آهنگسازی هم نغمه هایی را خلق کرده که هر یک از ین نغمه ها به نوعی بیان کننده هویت ملی و ایرانی ما است که خوشبختانه تا امروز استمرار پیدا کرده است و مطمئنم که از این پس هم جاودانه خواهد ماند و در نهایت باید بگوییم که پرویز یاحقی در نوازندگی ارکستر هم درخشش خاصی داشت. 

آغاز زندگی جدید یاحقی   

در ادامه ، رحیم معینی کرمانشاهی، ترانه سرا گفت : مرگ یاحقی ضایعه ای جبران ناپذیر برای هنر موسیقی ایرانی است و من نمی دانم با چه زبان و احساسی راجع به پرویز صحبت کنم . 50 سال همنشینی ، همراهی و هم گامی با دوست بزرگوارم پرویز زمان کمی نیست که بتوان در یک جمله تعریف کرد چراکه معتقدم در دوره ای از تاریخ موسیقی ایران نخبگانی بوجود آمدند که فقدان هریک از آنها تا سال ها سال جبران نمی شود .


کرمانشاهی  همچنین خاطر نشان کرد: یاحقی با همه قدرت وشهرتی که داشت بسیار غریب ماند و غریب رفت و تنها چیزی که برای او ماند و تا آخرین لحظات زندگی او را همراهی کرد سازش بود و این در حالی است که هنرمندان تمام روح شان را برای اعتبار هنری این مملکت خرج می کنند و متاسفم که پرویز در نهایت تنهایی وغربت رفت، بنابراین گمان می کنم باید به ساز و آرشه این هنرمند تسلیت گفت. اما امروز که پرویز به زیر خاک می رود زندگی تازه او شروع می شود.

 یاحقی بی جانشین خواهد بود

فرهنگ شریف نوازنده تار به دوستی دیرینه خود با پرویز یاحقی اشاره کرد و گفت: من آنقدر منقلب هستم که واقعا نمی توانم حرفی بزنم ؛ مرگ یاحقی را باور نمی کنم ؛ من  پرویز را از دوران نوجوانی می شناختم هنرمندی که هنر در ذاتش بود، متاسفانه  و یا خوشبختانه باید بگویم که یاحقی  بی جانشین خواهد بود و دومی نخواهد داشت.

شریف در ادامه به کار مشترک خودبا یاحقی اشاره کرد وگفت:حدود 1500 ساعت نوار موسیقی منتشر نشده حاصل سالها رفاقت با این نوازنده ویلون دارم که امیدوارم این آثار در مرکز و یا سازمانی به عنوان میراث به جا مانده از هنر موسیقی حفظ و نگهداری شود تا منبعی  برای آگاهی و آشنایی جوان های علاقه مند به موسیقی معاصر ایرانی باشد.

هنرمندانی چون پرویز یا حقی نقش خاطره می زدند

همایون خرم دیگر سخنران حاضر در مراسم تشییع پیکر نوازنده ویلون گفت:پرویز همانطور که ساده و راحت ساز می زد راحت هم این دنیا راترک کرد ؛ یاحقی  سال های سال خودش را در انزوا قرار داده بود و تنها برای دل خودش ساز می زد و من خیلی متاسفم که هنرمندی چون او خودش را در چهار دیواری زندگی روزمره حبس کرده بود .

وی در ادامه ازهنر موسیقی به عنوان عصاره جان هنرمند یاد کرد وگفت: تمام آهنگ ها و قطعات موسیقی به نوعی عصاره وجود هنرمندانی است که بدون هیچ چشم داشت و توقع مالی تمام وجود شان را در اختیار هنر گذاشته اند و در دوره های مختلف  نقش خاطره می زدند که به عنوان نمونه می توان به برنامه گلها و همچنین تک نوازی پرویز یاحقی اشاره کرد.

یاحقی ویولن را میان مردم برد

محمد رضا شجریان که در جمع حاضر در تالار وحدت حضور داشت پرویز یاحقی را نابغه موسیقی معاصر دانست و گفت:  هنوز از فراق علی تجویدی داغدار هستیم که باید شاهد رفتن غزیز دیگری چون یاحقی باشیم این هنرمند به حق نابغه ای بود که  با درایت بسیار ساز ویلون را میان مردم برد .

استاد آواز درادامه به ویژگی های ساز یاحقی اشاره کرد وگفت:زمانی که سرپنچه پرویز بر ساز نهاده می شد هرشنونده ای از خود بی خود می شد، این هنرمند حق بزرگی به گردن ویولن دارد هر کس که دست به ویولن می برد می خواهد مثل یا حقی ساز بزند ؛ واقعا دردناک است که پرویز سالها کنج عزلت اختیار کرده بود وبا همان درد عزلت به علی تجویدی پیوست . در پایان به همه کسانی که گوشی برای شنیدن آواز خوب دارند تسلیت می گوییم.   

بعد از پایان صحبت های محمد رضا شجریان پری زنگنه به جایگاه آمد وگفت:در یک جمله کوتاه می گویم که بهتر است ساز یاحقی را همراه خودش به خاک بسپاریم چون بعد از او کسی نمی تواند مانند او ساز بزند.

در این مراسم اکثرهنرمندان نامی هنر موسیقی کشور از جمله اعضای هیئت مدیره خانه موسیقی و همچنین برخی مدیران و مسئولان فرهنگی حضورداشتند.

 در پایان این مراسم پیکر آن مرحوم به قطعه 88(هنرمندان)بهشت زهرا منتقل و به خاک سپرده شد.

شایان ذکر است مجلس ترحیم پرویز یاحقی روز چهارشنبه 18 بهمن ازساعت 16تا17:30 در مسجد نور واقع در میدان فاطمی برگزار می شود.
 
فارس:

پيكر «پرويز ياحقي»تا بهشت زهرا تشييع شد

در اين مراسم كه با حضور «محمد‌حسين ايماني خوشخو» معاون هنري ارشاد،«محمد‌حسين احمدي»مديركل دفتر موسيقي و شعر وزارت ارشاد، «محمد‌رضا شجريان»،«رحيم معيني كرمانشاهي»،«حميد‌رضا نوربخش»،«داريوش پيرنياكان»،«محمد سرير»،«محمد ميرزماني»،«پري بنان»،«پري زنگنه»،«فرهنگ شريف»و تني چند از هنرمندان برگزار شد،«معيني كرمانشاهي»گفت:«پرويز ياحقي» شدن كار آساني نيست و آفرينش آن هنرمند نيز تكرار‌ناپذير است. همچنين آرشه او نيز حتي ديگر تكرار نمي‌شود او از امروز و از زماني كه به خاك سپرده مي‌شود، زندگي ديگر خود را آغاز مي‌كند.

شجريان وايرج خواجه اميري در مراسم تشيع پيكر پرويز ياحقي

«فرهنگ شريف»نوازنده تار نيز با بيان اينكه او مرد بي‌جانشين بود، افزود: هنر در ذات «ياحقي» بود. او صاحب بهترين سبك بود و حالات موسيقي اصيل را به بهترين وجه در مي‌آورد.درحال حاضر من 100 ساعت نوار خصوصي با او دارم كه اميدوارم اين نواها به گوش علاقمندان برسد. من از جوانها مي‌خواهم كه از سبك او الهام بگيرند و راه او را دنبال كنند.



در ادامه «همايون خرم »نوازنده برجسته‌ ويلن گفت:«ياحقي»همانطور كه راحت ساز مي‌زد، جهان را هم به راحتي ترك كرد. او با اين همه احساس مدتها بود كه ديگر فعاليتي نمي‌كرد و مدتها خودش را در كار محدود كرده بود.

وي افزود: در حال حاضر شاهد هستيم كه جوانها هنوز از آهنگهاي 50 سال پيش صحبت مي‌كنند اين آهنگها عصاره وجود آدمهايي است كه با موسيقي زندگي كرده اند و موسيقي توسط اين افراد رقم خورده و ماندني شده است.


«خرم»در خاتمه خاطرنشان كرد:توزيع آهنگهاي منتشر نشده او بايد در زمان يادبودش انجام شود و متاسفم از اينكه كاش اين استقبال امروز در زمان حياتش انجام مي‌شد.
در ادامه اين مراسم و زماني كه هنوز پيكر اين نوازنده ويلن به تالار وحدت نرسيده بود «محمدرضا شجريان» گفت: هنوز از تاثير و تاسف فقدان «علي تجويدي»زماني نگذشته است كه داغ ديگري بر دلها زده شد.«ياحقي»نابغه موسيقي ما بود كه به حق ويلن را در بين مردم ما به خوبي شناساند. او حق بزرگي به گردن ويلن دارد. هركسي كه دستي به ويلن مي‌‌برد مي خواست مثل او ساز بزند.

بعد از صحبتهاي «شجريان»،«حسين خواجه اميري»(ايرج)، خواننده نيز گفت: من از اين موضوع بسيار متأسفم و فقدان او را به جامعه موسيقي تسليت مي‌گويم.بيش از 60 درصد كارهاي من در برنامه گلها با «ياحقي»بود.
در ادامه «قاسم رفعتي»خواننده به خواندن يك قطعه براي «ياحقي»پرداخت و سپس «فضل الله توكل» يكي ديگر از هنرمندان برنامه تكنوازان راديو با بيان اينكه شأن و مقام «ياحقي»از همه اين مسائل بالاتر بود،اظهار داشت:من زبانم برنمي گردد اين غم را تسليت بگويم. ما هنرمندي را از دست داديم كه تا هزاران سال ديگر هم چنين كسي را نخواهيم داشت. آثار جاويدان او در قلب همه به يادگار خواهند ماند.


«پري زنگنه» نيز گفت: بهتر است ساز «ياحقي» را با خودش به خاك بسپاريم چون كس ديگري نمي تواند آن را بنوازند.
در پايان «محمدميرزماني» آهنگساز و مديركل توليد مركز موسيقي صدا و سيما افزود: تمام زندگي ما پر از نواهاي ساز اين عزيزان بوده است. من به همه آنها عشق مي ورزم و به عنوان عضو كوچكي از خانواده موسيقي درگذشت «ياحقي»را تسليت مي گوييم.
پيكر مرحوم «ياحقي»پس از صحبتهاي اين هنرمندان به حيات تالار وحدت رسيد و سپس اين هنرمند را براي خاكسپاري تا قطعه هنرمندان بهشت زهرا تشييع كردند.

مراسم سوم «پرويز ياحقي»چهارشنبه 18 بهمن ماه از ساعت 16 تا 30/17 در مسجد نور واقع در ميدان فاطمي برگزار مي شود.

ميراث خبر:

شجريان: ياحقي زمانه را براي ارائه هنر خود مناسب نمي ديد

"محمدرضا شجريان" كه در مراسم تشييع جنازه مرحوم پرويز ياحقي حضور داشت، گفت:« در 27،28 سال گذشته ياحقي زمانه را براي ارائه هنر خود مناسب نمي ديد و به همين دليل گوشه عزلت را برگزيد تا اينكه به علي تجويدي پيوست.»
وي ادامه داد:« هنوز داغ تجويدي از دل ما نرفته بود كه داغ ديگري بر دل ما نشست. ياحقي كسي بود كه به حق ويلن را به مردم شناساند وآن طور كه من از جواني به خاطر دارم، هركسي كه در آن زمان ويلن مي زد، مي خواست همچون او بنوازد.»
شجريان با بيان اينكه ياحقي حق بزرگي بر گردن ويلن ايراني دارد، عنوان كرد:« ياحقي با سازش براي همه فرصتي فراهم كرد، كه بتوانيم صداهاي زيبا بشنويم. هم سن و سالان من در جواني با صداي ساز اين هنرمند الفت داشتيم واو چنان مي نواخت كه انسان احساس بي خودي مي كرد.»


همايون خرم: ياحقي با آثار خود جاودانه شده است
همايون خرم، آهنگساز ونوازنده با سابقه ويلن نيز در مراسم تشييع اين هنرمند عنوان كرد:« پرويز ياحقي همانطور كه زيبا ساز مي زد، همان طور هم زيبا جان به جانان داد، اما اين موضوع  ما را آزرده كرد كه او در طي اين سال ها مهجور مانده بود.»
وي با بيان اينكه هنرمند بايد در ميان مردم باشد، افزود:« هنرمند نبايد مهجور بماند، چه در زندگي و چه درعرضه هنر خود. زيرا هنر در ميان مردم است كه خلق مي شود. مرحوم تجويدي، بديع زاده وياحقي در آن زمان خود را 4 سوار سرنوشت مي ناميدند. زيرا در آن زمان سرندشت موسيقي ايراني در دست آنها بود.»
خرم با بيان اينكه آهنگ عصاره وجود هنرمند است، افزود:« امروز با وجود گذشت 50 سال برخي ساخته هاي اين هنرمند در ميان مردم شنيده مي شود كه شايد خود من آنها را فراموش كرده باشم. زيرا اين هنرمداني كه تار و پود وجودشان با موسيقي عجين شده بود، در آثارشان جاودانه شده اند.»

معيني كرمانشاهي: محال است كسي مثل ياحقي دوباره متولد شود
رحيم معيني كرمانشاهي كه بسياري از اشعار او در اركستر گلها و با تك نوازي هاي پرويز يا حقي شنيده مي شد، نيز در اين مراسم گفت:« من نمي دانم با چه زباني مي توانم، احساسم را درباره ازدست رفتن اين هنرمند بيان كنم. من50 سال با اين هنرمند دوست وهم نفس بودم ومي دانم كه او قريب وتنها بود وتنها همدم او در اين سال ها سازش لود.»
وي ادامه داد:« ديگر محال است ما هنرمنداني همچون پرويز ياحقي وتجويدي پيدا شود. آنها يك بار به دنيا آمدند و يك باره هم از ميان ما رفتند. طي يك دوره 10_15 ساله گزوهي هنرمند پيدا شده و دور هم جمع شدند كه موسيقي ايران ديگر نظير آنها را نخواهد يافت.»


سرير: تك نوازي يا حقي در اركستر بي نظير بود
محمد سريرعضو هيات مديره خانه موسيقي نيز در باره اين هنرمند گفت:« عميق ترين وجوه فرهنگي در فرهنگ ايراني موسيقي است كه ياحقي با هنر خود وجوه فرهنگي ايراني را اعتلا بخشيد.»
وي با بيان اينكه سه وجه مشخصه آثار ياحقي بود، ادامه داد:« وجه نخست آن تك نوازي هاي او بود كه در طي ساليان شيوه منحصر به فرد را خلق كرده بود. وجه دوم آهنگسازي اين هنرمند بود كه با خلق نغمه هايي كه هم اكنون هم مورد توجه است  وموجب استمرار موسيقي ملي ما بوده است.»
سرير عنوان كرد:« نوازندگي ياحقي در اركستر مهم ترين مشخصه كارهاي اوبود.  صداي ساز او به شكلي بود كه در مجموعه نوازندگان نيز نفوذ و تاثير خود را داشت.»


در اين مراسم فرهنگ شريف، پري زنگنه، حسين خواجه اميري(ايرج)، فضل الله توكل نيزحضور داشتند و سخنراني هاي كوتاهي انجام دادند.
علاوه براين امين الله رشيدي، فريدون حافظي، ناهيد حاج سيد جواد، عبدالحسين مختاباد، محمد رضا نوربخش، داريوش پير نيكان ، اصغر بيچاره و بسياري هنرمندان وهنردوستان ديگري حضور داشتند.
پس از انجام سخنراني ها پيكر اين هنرمند با همراهي دوستارانش  راهي بهشت زهرا شد تا در قطعه 88 بهشت زهرا آرام بگيرد.
گفتني است، مراسم سوم مرحوم ياحقي روز چهارشنبه ساعت 16 بعد از ظهر در مسجد نور واقع در ميدان فاطمي برگزار مي شود

+ نوشته شده در  یکشنبه 15 بهمن1385ساعت 17:6  توسط حجت ملائی چافی   | 

                           

هفت‌سال پس از اهدای جايزه‌ی معتبر هنری «پیکاسو» و دپیلم افتخاری «یونسکو»، بار دیگر محمدرضا شجریان، هنرمند بلندآوازه‌ی موسیقی اصیل ایران، در صحنه‌ی سالن بزرگ یونسکو در پاریس ظاهر شد و آواز خواند.

در سال ۱۹۹۹ «فدریکو مایور» دبیرکل آنزمان یونسکو همراه با اعطای نشان «پیکاسو» (معتبرترین جایزه‌ی هنری اروپا) به استاد شجريان گفت: به پاس تلاشهای محمدرضا شجریان برای موسیقی کلاسیک ایران و گسترش آن، بعنوان عامل گفت‌وگوی تمدنها، نشان طلایی پیکاسو را به وی تقدیم می‌کنیم.
شجریان هم در پاسخ گفت: این نشان تنها متعلق به او نیست، این معنویت و فرهنگ کهن ایران زمین است که شایسته‌ی دریافت نشان یونسکوست.
محمدرضا شجریان در شب دریافت نشان هنری «پیکاسو» که هر چهارسال یکبار به یک شخصیت هنری داده می‌شود، کنسرتی همراه با گروه «آوا» روی رباعیات خیام اجرا کرد که بسیار مورد توجه قرار گرفت، مانند سه‌شنبه شب، ۱۶ ژانویه ۲۰۰۷ که همراه با مجید درخشانی (تار)، محمد فیروزی (بربط)، سعید فرج‌پوری (کمانچه) و البته همایون شجریان، پسرش که هم تمبک می‌نوازد و هم آواز می‌خواند، برنامه‌ای اجرا کرد و بارها با تشویق حاضران روبه‌رو شد.

استاد شجريان در پایان کنسرت، به درخواست مردم ترانه‌ی ماندنی «مرغ سحر» را پایان‌بخش برنامه‌اش کرد. شجریان در پایان این کنسرت که در شب خداحافظی احمد جلالی، نماینده ایران در یونسکو برپا شد، در گفت‌وگویی با رادیو زمانه شرکت کرد.

خواننده پرآوازه ايران از آغاز آوازخوانی‌اش گفت،‌ از علل توجه فرانسوی‌ها به موسیقی اصیل ایران، توجه جوان‌های امروزی در ایران به موسیقی و بي توجهي دولت به آنها و اینکه چرا موسیقی اصیل ایرانی حزن‌انگیز است.
- یک شب بیادماندنی دیگر در یونسکو با آواز شما و موسیقی استادانی که شما را همراهی می‌کردند پدید آمد. می‌خواستم در ابتدا بپرسم این چندمین‌باری‌ست که شما روی صحنه‌ی یونسکو در این سالها آواز می‌خوانید؟
این سومین بار است. یکبار در سال ۱۹۹۹ بود که من برای دریافت جایزه‌ی پیکاسو آمده بودم و تقریبا سه‌ربع برنامه اجرا کردیم. رییس یونسکو هم بودند. نخستین بار همان سال ۱۹۹۹ بود و بار دوم هم سه ‌سال قبل بود و امشب هم سال سوم است.
- درباره‌ی برنامه‌ی امشب چه نظری دارید؟
برنامه‌ بسیار خوبی بود و شب تودیع یکی از فرزندان فرهنگی ایران زمین بود که وی سابقه‌ی بسیارخوبی در فعالیت‌های فرهنگی دارد و سالهاست که من ایشان را می‌شناسم. بر خودم واجب می‌دانستم که در شب تودیع ایشان شرکت کنم؛ بخاطر خدمات فرهنگی که به فرهنگ ایران کرده و به شناسایی ایران. من به پاس این خدمت ایشان گفتم که امشب می‌آیم تا در این تودیع شرکت کنم.
- اکنون فرانسوی‌ها، به‌ویژه اروپایی‌ها، علاقه زیادی پیدا کرده‌اند به موسیقی سنتی ایران. شما فکر می‌کنید چرا؟
موسیقی ما اگر خوب و بجا ارائه بشود، حرفی برای زدن دارد. برای کسانی که واقعاً گوش شنوایی دارند برای شنیدن موسیقی‌های جهان، موسیقی ما خیلی چیزها دارد که آنها را جلب می‌کند و ما مطمئن‌ایم که اگر کارمان را خوب ارائه بکنیم، می‌توانیم شنوندگان جهانی را هم به خودم متوجه کنیم.
- در کنسرت قبلی شما در تئاتر شهر، دیدم که روزنامه‌نگاران فرانسوی نوشته‌اند که آوازهای شما شنوندگان فرانسوی را،‌ اگر بشود گفت، به نوعی مدیتیشن می‌برند. خودتان هم همینطور فکر می‌کنید؟
تقریبا همین‌گونه است، چون آوازهایی که من دارم به شنونده تمرکز می‌دهد. یعنی من این آواز را می‌خوانم که به فکر وادارم. مدیتیشن هم همین را می‌خواهد که انسان با خودش فکر بکند و کانونمند بشود.
- الان چندمین سال آوازخوانی شماست؟
آوازخوانی من... شاید بگویم،‌ من از ۱۴ـ ۱۳سالگی آواز خوانده‌ام، یعنی نزدیک به پنجاه و سه‌چهارسال است که آواز می‌خوانم. اما بطور رسمی که در رادیو ایران شروع کردم ۴۵سال است.
- الان هم پسرتان با شما در گروه همراهی می‌کند. خودتان چه نظری دارید درباره‌ی همایون؟
من خیلی امیدوارم که جای خوبی باز کند در میان خوانندگان، یعنی می‌شود به او امیدوار بود که بتواند آواز ما را نگه دارد و نگذارد به فراموشی سپرده شود. بهرحال او که تمبک را از ۵ـ۴سالگی زده و از ۱۳ـ۱۲ سالگی هم که در کلاسهای خودم شرکت کرده و چندین سال است، الان نزدیک شاید ۱۷ـ۱۶ سال هست که با من روی صحنه برنامه اجرا می‌کند. من آینده‌ خوبی برایش در نظر گرفته‌ام و مطمئنم که خیلی خوب خواهد شد. چون یک موزیسین است، همه سازها را می‌شناسد، تاثیرات موسیقی دارد و خیلی باهوش است و خیلی زود یاد می‌گیرد، خوب گوش می‌کند و گوش‌اش خیلی قوی‌ست. یعنی همه ویژگی‌هایی که یک خواننده و یک موزیسین باید داشته باشد را دارد و از این جهت،‌ من به او خیلی امیدوارم.
- آیا صدای پدر را هم به ارث برده، خودتان که می‌شنوید؟
بله، نسبتا. منتها زمان می‌خواهد که مدام پخته‌تر و بهتر بشود. بله.
- می‌شود یکی دو کلمه هم راجع به استادانی که امشب شما را همراهی می‌کردند بفرمایید؟
عزیزانی که امشب من خوشحال بودم در کنارشان هستم، آقایان محمد فیروزی است که بربت می‌زنند و سالهای زیادی‌ست با هم همکاری داریم؛‌ سعید فرج‌پوری که کمانچه می‌زنند و با ایشان هم سالهاست همکاری دارم و همچنین مجید درخشانی که با ایشان هم سالهاست دوست هستم و برنامه اجرا می‌کنیم. ایشان آهنگساز هستند و گروهی دارند که اینبار این افتخار را به من دادند که با من همکاری داشته باشند. فعلاً این نخستین برنامه‌ای بود که من با این گروه داشتم. نام این گروه «آوا»ست. قبلا هم گروه «آوا» بود، منتها افرادش فرق می‌کردند. الان در این گروه دو نفرشان آقایان فیروزی و فرج‌پوری هستند و یکی هم همایون است و تنها یکنفر اضافه شده که آقای مجید درخشانی‌ست. من خوشحالم که با این گروه بتوانیم کارهای بسیار شایسته‌ای ارائه بدهیم.

                   


- قبلاً با آقای حسین علیزاده، کیهان کلهر و پسرتان همایون کار می‌کردید. کارهای جدیدی هم عرضه کردید،‌ از جمله یکمقدار شعر نو عرضه شد. چرا این کار ادامه پیدا نکرد؟
چرا! ادامه پیدا می‌کند. من با هنرمندان زیادی تا حالا برنامه داشتم و از نظر تنوع کارم همیشه هرچندبار یکبار با هنرمندان جدیدی کار می‌کنم و آن برنامه هم ممکن است که در سالهای آینده دوباره ادامه پیدا بکند و این گروه هم که هستند، یک کارهای دیگری ارائه می‌کنیم که کارها بیشتر جنبه اصیل کارهای قدیمی دارد. با آقای علیزاده و کلهر هم باز ممکن است کارهای جدیدی ارائه بکنیم.
- نسل جوان ایرانی در امروز خیلی به موسیقی علاقه پیدا کرده و به‌طرفش رفته است. خود شما این موضوع را متوجه شده‌اید؟
بله. خوشبختانه جوان‌ها، مخصوص در ایران، خیلی به موسیقی خودشان توجه کرده‌اند و هنرمندان جوان بسیار زیادی در سالهای مختلف داریم که خیلی خوشحال‌کننده است و خیلی بیش از سابق است. این خود نشان‌دهنده‌ این است که مردم به اصالت‌ها و فرهنگ خودشان که زبان موسیقی‌شان است توجه دارند و فرزندانشان را تشویق می‌کنند که این موسیقی را یاد بگیرند. اکنون هنرجویان بسیار زیادی در سرتاسر کشور داریم، چه در تهران چه در شهرستانها، که شناسایی نشده‌اند،‌ ولی اینها کارشان را می‌کنند. امیدواریم که دولت به‌فکر بیفتد و راهی باز بکند که این استعدادها شکوفا و معرفی بشوند به جامعه، تا تشویق بشوند و به کارشان ادامه بدهند.
- همین مسئله‌ای که فرمودید، فکر می‌کنید واقعا امکانات به حد کافی در اختیار جوانها گذاشته بشود؟
من خیلی امیدوار نیستم. امیدوار نیستم که اینها توجهی به این مسایل بکنند. بهرحال خود مردم هستند که بایستی فرهنگ‌شان را حفظ کنند.
- چرا موسیقی ایران فرضاً مانند موسیقی هند جهانی نشده؟
هنرمندانمان معرفی نشده‌اند! موسیقی هند به این خاطر خیلی به جهان معرفی شده که با مدیران برنامه‌ی حرفه‌ای کار کرده است‌ ولی موسیقی ما اینطور نشد. نقش مدیریت بسیار مهم هست،‌ اینکه چگونه معرفی می‌کند، در چه سبکی و برای چه شنونده‌ای معرفی می‌کند. اگر این کار بشود، خیلی خوب ما را خواهند شناخت. من در این ۵ـ۴ساله که با آقایان علیزاده و کلهر بودم، یک مدیر برنامه داشتیم که در آمریکا خیلی خوب کار ما را معرفی می‌کرد. ما آنجا توانستیم موسیقی‌مان را بشناسانیم و اکنون شنوندگان زیادی در آمریکا وکانادا داریم، به‌خاطر فعالیتی که ایشان کردند و من معتقدم که یک مدیر برنامه‌ی خوب، مخصوصاً اگر یک خارجی باشد، می‌توانند کار ما را به خوبی معرفی کنند.

                          


- پرسش آخر من این است، با توجه به اینکه ما اکنون جوانترین کشور دنیا را داریم، فکر نمی‌کنید موسیقی سنتی باید یک تغییراتی بدهد، از حالت یک‌مقدار حزن و اندوه که در آن هست بیرون بیاید؟
ببینید، حزن و اندوه زاییده تاریخ ماست. زاییده تاریخ ما، بدبختی‌ها و گرفتاری‌هایی که سر مردم ما آمده. مردمی که آنقدر بدبختی می‌کشند، اغلب نمی‌‌توانند خیلی شاد باشند. همه‌جور حالتها در موسیقی ماهست، از موسیقی رزم، موسیقی بزم، موسیقی عزا، موسیقی شادی و موسیقی‌ای که بشود به آن اندیشید و... و... و... ما همه جور موسیقی داریم. منتها بایستی موقعیت‌اش پیش بیاید و روحیه‌ی مردم ما و روحیه‌ی هنرمندان ما بخواهد که چنین کاری را ارائه بکند. موسیقی سنتی مثل تاریخ می‌ماند، مربوط به یک تاریخ خاصی‌ست. ما علتها را خیلی دنبال نمی‌کنیم. آنچه ما دنبال می‌کنیم موسیقی اصیل است، ما براساس اصالتها کار می‌کنیم و سنت‌ها. سنت‌های گذشته را به‌حال خودش گذاشتیم باشد. ما براساس اصالتهای خودمان سعی می‌کنیم کارهای تازه و آهنگهای جدیدی ارائه بکنیم که اگر هم دقت کرده باشید، دراین چندین ساله به نسبت مثلا ۴۰ یا ۵۰ سال پیش‌تر، اگر مقایسه بکنید، خیلی فرق کرده است. ۵۰ سال پیش را در نظر بگیریم تا الان، از نظر فرم و ارکسترهایی که داریم. می‌بینیم جوانهایی که می‌آیند هرکدام کارهایی می‌کنند که هرچند تازه است و خام،‌ اما نشان‌دهنده‌ی این است که جهش به‌طرف جلو می‌کنند.
- برنامه‌های آینده‌ی شما در کجا خواهد بود و به چه صورت؟
با همین گروه حدوداً ما از ماه می به بعد چند کنسرت در اروپا خواهیم داشت. حدود ۱۲ـ۱۰ کنسرت در کشورهای اروپایی خواهیم داشت. همینطور در استرالیا و احتمالاً در ایران هم ممکن است بتوانیم کنسرت‌هایمان را ادامه بدهیم، اگر بتوانیم سالن خوبی پیدا کنیم.

منبع : راديو زمانه

+ نوشته شده در  پنجشنبه 5 بهمن1385ساعت 15:42  توسط حجت ملائی چافی   | 

                     

مديركل يونسكو در پاريس مدال موتسارت را به استاد محمدرضا شجريان خواننده پرآوازه ايراني اهدا كرد. اين مدال به پاس نقش ارزنده استاد شجريان در موسيقي به او اهدا شده است.

استاد محمدرضا شجريان كه هفته گذشته به همراه گروهش براي اجراي كنسرت به پاريس سفر كرده بود، روز 16 ژانويه به دعوت مديركل يونسكو در سالن شماره يك اين سازمان براي بزرگداشت مولانا و صلح جهاني، براي نمايندگان سراسر جهان كنسرت برگزار كرد و در همان برنامه مدال موتسارت به او اهدا شد. ‌

مدال موتسارت هر دو سال يك‌بار توسط يونسكو به يك فرد يا موسسه‌اي كه در زمينه موسيقي دستاوردهاي برجسته‌اي داشته باشد و يا در آموزش موسيقي فعاليت ويژه و منحصربه‌فردي داشته باشد، اهدا مي‌شود.
سازمان يونسكو به اين دليل اين مدال را راه‌اندازي كرده است كه معتقد است هنر و موسيقي در بهبود روابط بين افراد، گرو‌ه‌ها و جوامع نفش مهمي ايفا كرده و باعث ايجاد صلح بين مردم جهان مي‌شود.
اين جايزه در سال 1991 براي گراميداشت دومين قرن مرگ موتسارت راه‌اندازي شد و نمادي از نبوغ يگانه و خلاقيت بي‌نظير اين موسيقيدان برجسته است.
نخستين مدال موتسارت در سال 1991 همزمان با دومين قرن درگذشت موتسارت با برگزاري يك كنسرت و يك همايش خيريه در سوربن پاريس به اليزابت شوارتسكف خواننده برجسته سوپرانو اهدا شد. روي مدال موتسارت تصويري از او در حال نواختن پيانو ديده مي‌شود و پشت تصوير هم نشانه يونسكو به تاريخ 1991 است. ‌
شجريان هفته گذشته در پاريس يك شب هم از طرف گروه موسيقي براي عموم مردم در سالن يونسكو كنسرت برگزار كرد.
مجيد درخشاني (تار)، سعيدفرج‌پوري (كمانچه)، محمد فيروزي (عود) و همايون شجريان (تمبك و آواز) در اين كنسرت‌ها محمدرضا شجريان را همراهي كردند. ‌
اين برنامه‌ها گلچيني از برنامه‌هاي قديمي شجريان بود كه در دستگاه‌هاي سه‌گاه و ماهور اجرا شد. تصنيف‌هاي برنامه نيز از تصنيف‌هاي قديمي و از ساخته‌هاي آهنگسازان قديمي و خود شجريان بود. يك تصنيف از ساخته‌هاي شجريان به نام <سخن عشق> در ماهور براي نخستين بار اجرا ‌شد. ‌
بنا به نظر شجريان دليل انتخاب ماهور اين بود كه همان گام ماژور است و شنوندگان خارجي به همين دليل با آن ارتباط بيشتري برقرار مي‌كنند. غزل‌هاي آواز اين كنسرت از مولانا و سعدي بود. ‌
پيش از اين اعلام شده بود كه اين برنامه به صورت كاست يا سي‌دي منتشر نخواهد شد ولي شايد نوار تصويري آن منتشر شود. ‌
بنا به گفته شجريان اين برنامه كه در يونسكو اجرا مي‌شود، در ايران اجرا نخواهد شد، اما برنامه‌هاي تازه‌اي براي كنسرت‌هاي ايران تدارك ديده شده است.
شجريان پيش از اين گفته بود، در تدارك يك برنامه جديد در ايران هستم كه اميدوارم در تابستان آينده بتوانيم در تهران و چند شهر ديگر مثل اصفهان، شيراز و تبريز اين برنامه را اجرا كنيم. تابستان را به اين دليل انتخاب كرده‌ام كه هوا مناسب باشد و بتوان در سالن‌هاي باز اجرا كرد، چون اغلب اين شهرها فاقد سالن مناسب است و ناگزير از استفاده از چنين فضاهايي هستم.
گرچه مي‌دانم كه اين فضاها مناسب نيست ولي به دليل كمبود امكانات، چاره‌اي جز اين كار نداريم.اعتماد ملي

+ نوشته شده در  دوشنبه 2 بهمن1385ساعت 7:2  توسط حجت ملائی چافی   |