به نام دوست كه هرچه هست از اوست

خالق خزان،خزان نديد و ساز جانش را

در آستان جانان نواخت،

                                        چنين نگاشتند خبرنگاران

وليك خبر بس ناجوانمردانه تلخ و سهمگين ....

ناگهان

دشوار زندگي ، بيداد برآورد تا چاووش موسيقي ايران(مشكاتيان)ديگر ننوازد

و صداي جاودانه سازش خاموش گردد

هان ، قاصدك ، هان چه خبر آوردي   وزكجا و ز چه خبر آوردي؟ خوش خبر باشي اما اما

آري ، اين چنين شد كه آه از نهادمان چون دود عود جهانگير گشت و...

مي دانم و مي داني كه مژده بهار را با لاله بهار

در نوا زمزمه خواهيم كرد

و برايش خواهيم گفت كه اي

                      جان جهان دوش كجا بوده اي....

باري

 وطن من

خواهد آمد صبح مشتاقان

تا جان عشاق عزيز دارند  سرعشق بر عاشقان فاش شود

و ما نيز زير اين گنبد مينا از دل و جان خواهيم خواند

بر آستان جانان گر سر نوان نهادن

                         گلبانگ سربلندي بر آسمان توان زد

خانه موسيقي ؛ فرهادکامياري

سازهای تندر (بم ساز) و خانواده صراحی ساخته شده توسط استاد «محمد رضا شجریان» در قالب دو مقاله علمی معرفی می شوند.

موضوع این مقاله ها معرفی سازهای ابداعی استاد شجریان و تحلیل و بررسی علمی شکل موجهای صوتی و فیزیک ارتعاشات و تطبیق تجربیات عملی استاد با فرمول های فیزیکی است. به زودی استاد شجریان در همایشی که توسط دانشگاههای سوربن ، پیر- ماری کوری و انجمن موسیقی وآکوستیک فرانسه و انجمن CNRS با عنوان موسیقی شناسی،تاریخ موسیقی و سازهای موسیقی برگزار خواهد شد جهت ارائه مقالات پذیرفته شده خود شرکت خواهند کرد.

شرکت کنندگان این همایش بزرگان موسیقی و اساتید دانشگاههای برتر جهان هستند. دستیار استاد در زمینه مهندسی، در این سفر ایشان را همراهی خواهد کرد. جزئیات بیشتر این همایش به اطلاع خواهد رسید. منبع : دل آواز 

نشست ویژه اهالی خانه موسیقی به مناسبت ثبت ردیف های موسیقی ایران در سازمان یونسکو و همچنین دهمین سالگرد تاسیس این خانه با حضور بزرگان موسیقی کشور برگزار شد.

در ابتداي اين نشست «محمد سریر»مدیرعامل خانه موسیقی با خوش آمد گویی به حاضران، ثبت ردیف های موسیقی ایرانی و دهمین سالگرد تاسیس خانه موسیقی را تبریک گفت.پس از صحبت های مدیرعامل خانه موسیقی 10 دقیقه از فیلم مستندی از ردیف های موسیقی ایرانی تهیه و به یونسکو ارسال شده بود برای حاضران نمایش داده شد.

در ادامه «حسین علیزاده» با بیان ویژگی ها و پتانسیل های ردیف های موسیقی ایرانی از آن به عنوان یکی از نقاط قوت فرهنگ و هنر ایران یاد کرد و ياد و خاطر اساتیدی را که در راه حفظ این میراث معنوی ملی جانفشانی کرده اند را گرامی داشت.

«محمدرضا شجریان» هم به عنوان سخنران بعدی این نشست،با ابراز خوشحالی از گردهمایی اساتید موسیقی، این اتفاق را ستودنی دانست و ادامه چینی برنامه هایی را خواستار شد.  پس از سخنرانی کوتاه استاد شجریان علی جهاندار دو قطعه آوازی کوتاه را در آواز ابوعطا و همچنین آواز بیات اصفهان اجرا کرد.

در بخش دیگری از این مراسم از عوامل جمع آوری مستندات ردیف های موسیقی ایرانی و ارسال آن به یونسکو تقدیر شد و جوایزی به مصطفی شیری(کارگردان مستند ردیف های موسیقی ایرانی)، لیلا صمدی(گوینده نریشن مستند)، بهروز وجدانی، داریوش طلایی، حاتم عسگری، احمد ابراهیمی، حسین علیزاده، داود گنجه‌ای، محمد سریر، مجید کیانی، داریوش پیرنیاکان و محمدرضا شجریان اهداء شد.

در این نشست که در محل خانه موسیقی برگزارشد،استادانی چون مصطفی کمال پورتراب، احمد ابراهیمی،منصور نریمان، محمدرضا شجریان،مجید کیانی، حاتم عسگری،داود گنجه‌ای،نصرالله ناصح پور،حسین علیزاده، هوشنگ کامکار، داریوش طلایی، محمد سریر، هنگامه اخوان، و بسیاری دیگر از اهالی موسیقی حضور داشتند.

روزي و روزگاري بود بس رفيقانه که هيچ کس داعيه برتري نداشت و عشق محور نزديکي ها بود و همه ما وطن دوست و آرمان گرا بوديم. فرهنگ ايران زمين را با همه نارسايي هايش دوست داشتيم و همه با هم تلاش مي کرديم لاشه فروپاشيده موسيقي ايراني اصيل و ناب هنري را با برداشت جديد و پويا به مقام والاي خود برسانيم. همه جوان بوديم و چيز زيادي نمي خواستيم، با هم تبادل نظر داشتيم و دل مان براي يکديگر تنگ مي شد. آن زمان از روزگار کنوني ما زياد دور نيست، اما اين آتش دروني که مايه اصلي نزديکي ما بود، در ميان تنش هاي روزگار که کم هم نبود، کمرنگ شد و هر يک از ما را به سمتي دور پرتاب کرد که ما تا به امروز نتوانستيم همديگر را دوباره آن گونه رفيقانه دوست بداريم.

هنگامي که از من بپرسند چرا تا اين اندازه با هم بيگانه شديم، خواهم گفت عمده علت آن پيچيدگي ساختار اجتماعي و شيوه زمامداري و بي دقتي خود ما بود که نتوانستيم قوانين اين جريان عظيم اجتماعي را به درستي تحليل کنيم. تا زماني که فرهيختگان ما زنده بودند و روزنامه هايي بود که تحليلي درست به ما مي داد، ما مي توانستيم آينده مان را رصد کنيم و اين گونه به جايگاه اجتماعي مطمئن تري تکيه کنيم.

روزي يکي از فرزانگان بزرگ سياسي ما گفت؛ «جريانات اجتماعي ايران وارد تونل تاريکي شده که نمي شود انتهاي روشن تونل را به خوبي ديد.» امروز همان روزي است که هوا بس خطرناک تيره شده و ما هنوز در ميان همان تونل تاريک در حرکت بوده و زندگي مي کنيم. هنوز تونل تعالي و تکامل نظام ما تاريک است و نسل هاي بعد از ما نيز قادر به عبور از اين تنگه تاريک نشده اند که اميد است با توجه و هوشياري بيشتر مردم و خرد پخته دولتمردان ما بتوانيم به روشنايي آن طرف تونل برسيم که آرزويي است طبيعي که همه ما 30 سال است به انتظار نشسته ايم.

تداوم زندگي ما موسيقيدانان متعهد، حاصل دوران سخت و پيچيده يي بود که هريک به اندازه توان مان تلاش کرديم و در راه احياي موسيقي کشورمان زحمت کشيديم تا پرچم پرافتخار ملي ايران زمين را در ايران و بيرون مرزها برافراشته نگه داريم. با اينکه تعداد ما زياد نبود اما آنچه جاودان مانده و به بخشي از خاطرات ملي ما تبديل شده، نتيجه کار همين گروه از موسيقيدانان بوده و هم اکنون نيز در ميان انگشتان و حنجره جوانان ما در حرکت است.

                                              محمدرضا لطفي

پرويز مشکاتيان که روحش قرين رحمت باد، آثار جاوداني را به فرهنگ ايراني افزود. «رزم مشترک»، «ايراني» و «مرا عاشق چنان بايد» حاصل يکي دو سال قبل و بعد از انقلاب 57 بود که باعث شکوفايي موسيقي و شهرت خوانندگاني چون ناظري و شجريان و بعدها شادروان بسطامي شد. هنوز بهترين آثار هنرمند گرامي شجريان بازتاب همکاري پرويز مشکاتيان در آثار جاودانه «آستان جانان» و «مرکب خواني نوا» است. پرويز تلاش زيادي براي معرفي خوانندگان شناخته شده و ناشناس کرد، او واقعاً عاشق غزل و هنر تصنيف سازي بود و به آوازخوانان خوب همواره احترام مي گذاشت.

پرويز مشکاتيان هم در عرصه نوازندگي سنتور صاحب سليقه خاص بود و هم در عرصه آهنگسازي خط و خطوط زيبايي را دنبال مي کرد. آنچه در رشد مشکاتيان تاثير زيادي داشت، نزديکي عليزاده و همکاري بسيار عالي بين اين دو در گروه عارف بود که هر دو سکاندار قدرت نوازندگي در گروه عارف بودند. فرم چهارمضراب به وسيله گروه ابتدا در کار عليزاده خود را نشان داد و در کار مشکاتيان به درجه رشد زيادي رسيد. نفر بعدي که بر روش نوازندگي و سازندگي او تاثير زيادي گذاشت، ناصرخان فرهنگ فر بود که به پرويز ريتم هاي لنگردار و شکسته را ياد داد و او توانست از اين ضرب هاي شکسته ناصر کمال استفاده را بکند. اين تاثيرها، تازگي فوق العاده يي به کار مشکاتيان داد.

يکي از خوبي هاي مشکاتيان اين بود که گوشي حساس و فراگيري بي نظيري داشت. خيلي زود بهترين چيزها را مي گرفت و دوباره بدان جان تازه مي داد و آن را با آرايشي جديد تحويل جامعه مي داد. او ترسي نداشت که بگويند اين کار برگرفته از اين آهنگ و آن آهنگساز است. با شوري که داشت هر ملودي را جان تازه مي داد و آن را از درون خود عبور مي داد و به آثار تازه تري دست مي يافت.

در رابطه با رنگ آميزي ارکسترنو ايراني نيز پرويز ذوق سرشاري داشت. صداي گروهش بسيار کوک و زيبا بود تا جايي که ما مدت ها بود چنين صدايي از يک گروه با سازهاي ايراني نمي شنيديم.

متاسفانه پرويز با اين همه استعداد خود را به ورطه خطرناکي سوق داد تا جايي که به حرف هيچ يک از دوستان نزديکش گوش نمي داد. هنگامي که شادروان ناصر فرهنگ فر را خاک مي کردند گفته بود «نوبت بعدي من خواهم بود». او ديگر رمق زندگي کردن در سختي ها و بي مهري ها را نداشت. باشد که جوانان اهل موسيقي ما که راهي اين حرفه مي شوند بدانند که هنرمندان زاييده رنج زمان هستند و بايد از دشواري هاي زيادي عبورکنند. بايد توجه داشته باشند اين ذات آتشين هنر ماست که گرم کننده زندگي ما خواهد شد. بايد مراقب سلامتي روح و جسم مان در هر شرايطي باشيم. هنرمندان متعلق به مردم هستند و خلاقيت و طول زندگي آنها بايد مراقبت شود. دولت ها نيز بايد بدانند ملتي که هنر ندارد مرده است و اگر ايران و نام بلندش تاکنون زنده مانده، به خاطر ذوق ملي مردم و هنرمندان فرهيخته آن بوده و هست. نظام جمهوري اسلامي وظيفه مند است تا آنجا که مي شود حرمت هنر و هنرمند را بيشتر نگاه دارد و نگذارد در تاريخ بنويسند که اين نظام سر دشمني با هنر به خصوص موسيقي معنوي ما داشته است. قوانين بايد بازنگري شود و همان گونه که در هزار و چهارصد سال در تمامي کشورهاي مسلمان جهان منطبق با زيست نوين زندگي تغيير کرده، بازنگري شود و کساني که با تعصب و چشمان بسته به اين هنر شريف نگاه مي کنند، تجديد نظر کنند. باشد که آن روز طلايي تحت توجهات همه رهبران بارز و سرآمد کشور ايران روزي از راه برسد. در انتها از خانواده مشکاتيان عزيز عذرخواهي مي کنم که به خاطر نبودنم در ايران نتوانستم به اين عزيزان داغديده به خصوص مادر گرامي و فرزندان شان تسليت گفته و در غم و اندوه آنها شرکت داشته باشم.

روحش شاد و دل همه عاشقان او گلگون باد

محمدرضا لطفي

منبع : اعتماد  

استاد «محمد رضا شجریان» با ابراز تاسف از سفر زودهنگام «پرويز مشکاتيان» در مراسم ترحیم این آهنگساز فقید یاد و نام او را گرامی داشت. استاد  شجریان سخنانش را با این رباعی خیام آغاز کرد:

آنانکه محیط فضل و آداب شدند/ درجمع کمال شمع اصحاب شدند

ره زین شب تاریک نبردند برون/ گفتند فسانه ای و در خواب شدند

استاد آواز ايران که برای شرکت در مراسم ترحيم زنده ياد «پرويز مشکاتيان» دوشنبه شب از سفر اروپا بازگشته است، در ادامه به فرزندان مشکاتیان که نوه های او محسوب می شوند اشاره کرد و گفت، پرویز خانه گرم خود را با دو دسته گل نازنین گذاشت و همجوار عطار و خیام شد. استاد شجريان با اندوه بسیار این شعر را نیز قرائت کرد:

ای چرخ فلک خرابی از کینه توست/ بیدادگری شیوه دیرینه توست

ای خاک اگر سینه تو بشکافند/ بس گوهر قیمتی که در سینه توست

آنگاه از همه هنرمندان و حضار که برای تسلی خاطر این خانواده کوچک هنر گرد آمده بودند سپاسگزاری کرد. شاهرخ تویسرکانی نویسنده و روزنامه نگار نيز با قرائت مقاله ای تاثیرگذار به زوایایی از زندگی، افکار و آثار مشکاتیان اشاره کرد. این مجلس با حضور اکثریت قریب به اتفاق بزرگان هنر موسیقی و خیل عظیم مشتاقان و علاقه مندان هنرموسیقی سه شنبه شب در مسجد جامع شهرک قدس برگزار شد. منبع: مهر  

   گزارش تصويري مراسم زنده ياد مشکاتيان